'n Oomblik gelede wat nou-nou gebeur...
Hulle hoor weer voetstappe en kyk angstig na mekaar. Die oudste dogter, haar arm steeds om die jongste, reik uit en druk herhaaldelik en angstig die knoppie wat die deure moet laat toegaan. Hulle sien reeds die bruin skoene nader kom en hoe die bene begin buig wanneer die deur met 'n ruk toegaan en die hysbak skielik begin val. Die twee klou vreesbevange en gillend aan mekaar vas, maar dan kom die hysbak met 'n ruk weer tot stilstand en begin weer stadig klim. Dit kom tot stilstand op 39ste vloer.
Die deur gaan maklik en geluidloos oop as of dit pas geinstalleer is en voor hulle sien hulle 'n ewebeeld van die hysbak waarin hulle staan, maar in hierdie hysbak staan daar 'n man wat glimlaggend vir hulle staan en kyk en sy arms vir hul oop maak. Vir 'n oomblik staan hulle weerloos aan mekaar en vasklou, dan skyn die son van erkenning en liefde skielik deur die oë van die jongste en sy spring na vore in die wagtende arms met een woord, "Pappa!"
Die oudste staan vir 'n oomblik verslae, want sy herken ook nou die man wat hulle geleer het wat liefde en respek is soos hy gelyk het toe hulle op die eerste vloer opgeklim het, dan ontspan die yster vuis om haar hart, en met 'n snik val sy ook in sy omhelsende liefde in.
Dit voel as of hulle vir ewig so kan staan, 'n dogter se kop wat op beide skouers rus en trane wat sy hemp deurnat maak, maar dan stoot hy hulle sagkuns weg, sonder om hulle te laat gaan en kyk hy met deurnis na hulle.
"Moenie bang wees nie," sê hy, "Ek is altyd by julle, altyd."
"Sê vir Mamma ek is liewer vir haar soos die dag toe ons getroud is. Sê vir haar ek sit by haar as sy slaap, ek streel haar hare en soen haar ooglede. Sy verdien liefde wat haar oplig, nie eienaarskap geklee as vals liefde wat haar vertrap nie."
Die laaste woorde word met 'n koue woede gesê, dan druk hy hulle weer styf teen hom vas.
Wanneer hulle weer hul oë oop maak is dit mekaar se skouers waarop hul koppe rus, mekaar se klere wat deurnat is van trane. Hulle kyk verwondered na mekaar, en dan om hulle heen. Die hysbak se deur gaan oop.
Binne in die hysbak sit die drie vroue op gekussingde tuinstoele en teedrink. Vivaldi se Somer speel in die agtergrond. Voor die oudste dogter se voete bondel haar vier hondjies vriendelik en aandagsoekerig. Die twee dogters kyk verwonderend na mekaar en spring as een op en omhels hul ma. Elkeen soen haar, en sê "Ek is lief vir Ma, en Pappa stuur sy liefde."
Sy staan verstom, as of sy nie meer weet wat om te doen met liefde soos die nie, dan begin die trane oor haar wange rol en klou sy vas aan haar dogters.
Oor en oor herhaal die twee dogters, "Mamma verdien beter, ek is lief vir Mamma. Mamma verdien beter, ek is lief vir Mamma."
Die tuin is donker wanneer hulle mekaar laat los en stadig opstaan uit die geknielde hopie met knallende knee en stywe bene.
Die oudste kyk met 'n gevoel van vrede om haar heen en knik, "Van nou af vat ons die trappe. Van nou af klim ons self."
Die deur gaan maklik en geluidloos oop as of dit pas geinstalleer is en voor hulle sien hulle 'n ewebeeld van die hysbak waarin hulle staan, maar in hierdie hysbak staan daar 'n man wat glimlaggend vir hulle staan en kyk en sy arms vir hul oop maak. Vir 'n oomblik staan hulle weerloos aan mekaar en vasklou, dan skyn die son van erkenning en liefde skielik deur die oë van die jongste en sy spring na vore in die wagtende arms met een woord, "Pappa!"
Die oudste staan vir 'n oomblik verslae, want sy herken ook nou die man wat hulle geleer het wat liefde en respek is soos hy gelyk het toe hulle op die eerste vloer opgeklim het, dan ontspan die yster vuis om haar hart, en met 'n snik val sy ook in sy omhelsende liefde in.
Dit voel as of hulle vir ewig so kan staan, 'n dogter se kop wat op beide skouers rus en trane wat sy hemp deurnat maak, maar dan stoot hy hulle sagkuns weg, sonder om hulle te laat gaan en kyk hy met deurnis na hulle.
"Moenie bang wees nie," sê hy, "Ek is altyd by julle, altyd."
"Sê vir Mamma ek is liewer vir haar soos die dag toe ons getroud is. Sê vir haar ek sit by haar as sy slaap, ek streel haar hare en soen haar ooglede. Sy verdien liefde wat haar oplig, nie eienaarskap geklee as vals liefde wat haar vertrap nie."
Die laaste woorde word met 'n koue woede gesê, dan druk hy hulle weer styf teen hom vas.
Wanneer hulle weer hul oë oop maak is dit mekaar se skouers waarop hul koppe rus, mekaar se klere wat deurnat is van trane. Hulle kyk verwondered na mekaar, en dan om hulle heen. Die hysbak se deur gaan oop.
Binne in die hysbak sit die drie vroue op gekussingde tuinstoele en teedrink. Vivaldi se Somer speel in die agtergrond. Voor die oudste dogter se voete bondel haar vier hondjies vriendelik en aandagsoekerig. Die twee dogters kyk verwonderend na mekaar en spring as een op en omhels hul ma. Elkeen soen haar, en sê "Ek is lief vir Ma, en Pappa stuur sy liefde."
Sy staan verstom, as of sy nie meer weet wat om te doen met liefde soos die nie, dan begin die trane oor haar wange rol en klou sy vas aan haar dogters.
Oor en oor herhaal die twee dogters, "Mamma verdien beter, ek is lief vir Mamma. Mamma verdien beter, ek is lief vir Mamma."
Die tuin is donker wanneer hulle mekaar laat los en stadig opstaan uit die geknielde hopie met knallende knee en stywe bene.
Die oudste kyk met 'n gevoel van vrede om haar heen en knik, "Van nou af vat ons die trappe. Van nou af klim ons self."
posted by Nielo | 8:10 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home